Równoważenie faz w domu

Zachłanny. Sortuje urządzenia malejąco według prądu i każde kładzie na fazę najmniej obciążoną w danej chwili; w trybach Zaawansowanym i Zaawansowanym+ kładzie je tam, gdzie szczyt sytuacji rośnie najmniej. Jest szybki i to zasada automatycznego projektowania rozdzielnicy w edytorze, ale o każdym urządzeniu decyduje raz i nie wraca do wyboru — w małych domach z kilkoma dużymi urządzeniami może chybić optymalnego rozdziału.

Optymalny. W trybie Prostym przeszukuje wszystko, odcinając gałęzie, które nie mogą już pobić bieżącego rozwiązania; jeśli skończy w budżecie obliczeń, wynik jest „optymalny, udowodniony”. W trybach Zaawansowanym i Zaawansowanym+ startuje z rozdziału zachłannego i kilku innych, a potem przekłada i zamienia urządzenia między fazami, dopóki szczyt spada — wynik to najlepszy znaleziony, pokazany razem z dolną granicą, żebyś widział, jak blisko jest optimum teoretycznego.

W obu algorytmach oświetlenie i gniazda bez stałego odbiornika najpierw rozkłada się na wszystkie trzy fazy — w każdym rodzaju (oświetlenie, gniazda, inne sporadyczne) liczba obwodów na fazach różni się najwyżej o jeden — a potem równoważy się resztę. Algorytm nadal sam wybiera, który obwód trafia na którą fazę.

Przy równym szczycie oba wybierają podłączenie, w którym fazy są obciążone równiej w każdej chwili, a w trybach Zaawansowanym i Zaawansowanym+ także dla całej instalacji (sprowadzonej do skali zwykłej chwili, żeby nie przysłoniła reszty). Szczyt pozostaje pierwszym kryterium: jeśli mniejszy procent dla całej instalacji podniósłby szczyt, nie jest brany.

Oba algorytmy optymalizują prąd arytmetyczny w fazie, Σ P/(230 V·λ): ta wielkość sumuje się od urządzenia do urządzenia i wychodzi większa lub równa prądowi rzeczywistemu, więc szczyt i werdykt względem In są zachowawcze. Asymetria (max − min, procent) liczona jest na tej samej wielkości, nie na prądzie rzeczywistym, więc nie jest granicą zachowawczą: rzeczywista asymetria może wyjść nieco większa lub mniejsza.